Op 5 november stonden nog zo’n 2000 vakbondsleden en betogers tegen de verhoging van de AOW naar 67 jaar in de kou op het Plein in Den Haag. In de kou gezet door vooral de Partij van de Arbeid, maar natuurlijk ook door de andere twee regeringspartijen, die de crisis hebben aangegrepen om het laatste fundament van de ‘verzorgingsstaat’ te slopen. Dit stilte-protest, georganiseerd door de vakbondsleiding van de vakcentrale FNV, kan evenzogoed uitgelegd worden als een stilte uit schaamte voor alle illusies die ze de afgelopen jaren zijn blijven verspreiden over de PvdA.
Door Peter den Haan, bondsraadlid FNV-Bondgenoten vervoerDuidelijk is dat de regering van plan is en blijft om de rekening van de crisis eenzijdig bij de werknemers en uitkeringsgerechtigden te blijven leggen. De verkiezingsbeloften worden moeiteloos gebroken en het meten met twee maten en de klassenjustitie (Nederland belastingparadijs!) worden steeds duidelijker. Maar de breuk die nu is ontstaan tussen de vakbondstop en de PvdA, gaat zelfs dieper dan die rond de WAO-kwestie in 1993.
Op 21 november wordt in Deventer, Assen, Eindhoven en Rotterdam massaal gedemonstreerd tegen de voorgenomen verhoging van de AOW-leeftijd naar 67. Omdat dan het verwachte wetsvoorstel naar de Eerste Kamer gaat om te worden getoetst. Voordat het dan terug naar de Tweede Kamer komt, om inderdaad tot wetgeving te worden verheven, is het waarschijnlijk al februari of maart 2010. En zal dat moment net voor of na het voorjaarsoverleg tussen de sociale partners liggen (kabinet, werkgevers, bonden).
Dat betekent dat in de strategie van de vakbondsleiding het hoogtepunt van de akties rond de behandeling in de Tweede Kamer komt te liggen. Dat lijkt op zich een begrijpelijke strategie, maar komt niet tegemoet aan het uiteindelijke doel van de campagne; het voorkomen van een aanpassing in de wetgeving. Hoe eerder er een kink in de kabel komt hoe beter.
De mogelijkheden om dit eind verleden jaar, of zelfs in mei van dit jaar te doen zijn overduidelijk gemist. Zoete broodjes over het aanpakken van de graaicultuur werden geslikt, oude afspraken (museumpleinakkoord!) vergeten en door het sluiten van het Sociaal Akkoord kregen we na het zuur extra loonmatiging en verslechterde ontslagvergoedingen.
De overmoed van werkgevers en andere reactionaire krachten in de samenleving deden de rest. Dit rechtse kabinet gaf aan de kastanjes uit het vuur te gaan halen en de werkgevers zakten rustig achterover. Een verdeeld SER-advies zou de buit binnen brengen.
Jongerius en co dachten bij de PvdA de hefboom te kunnen vinden voor hun flexibiliseringplannen, maar Wouter Bos is inderdaad geen sociaaldemocraat, zoals de PvdA, dankzij de opschoningsacties van Wim Kok c.s., allang geen sociaal-democratische partij meer is.
Nog steeds is de overgrote meerderheid van de bevolking tegen verhoging van de AOW-leeftijd en dus is er alle kans dit gevecht toch nog succesvol af te kunnen sluiten. Dat hierbij de confrontatie met het kabinet zal moeten worden aangegaan is overduidelijk. Op dit moment is de val van het kabinet al voldoende om wetgeving tegen te houden.
De mobilatiebijeenkomsten van 21 november moeten dan ook een opstap zijn naar een landelijke 24-uursstaking tegen de verhoging van de AOW-leeftijd.
Dat zal gelijk helpen om de kandidatuur van Balkenende voor Europa, als propagandist voor het Verdrag van Lissabon en het grootkapitaal, flink te doorkruisen.