Text Size

Elysium: Science fiction of hedendaagse realiteit?

Film ElysiumHet jaar 2154. De kapitalistische elite kan op aarde niet langer haar luxeleven leiden omdat de planeet een complete puinhoop geworden is. Schoon water of een zuchtje zuivere lucht zijn nergens meer te vinden. Daarom nam de rijke toplaag van fabriekseigenaars haar intrek in Elysium, een ‘gated community’ in de ruimte, vanop het aardoppervlak goed zichtbaar aan de hemel, maar onbereikbaar voor wie niet over de middelen beschikt. De happy few leven er in een weelderige oase, voorzien van alle luxe, en hebben beschikking tot technologie die ieder letsel en elke ziekte in een handomdraai geneest.

Recensie door Frederik DG (Gent)

De film brengt een scherpe aanklacht tegen tal van hedendaagse wantoestanden. Zo lijkt het Los Angeles anno 2154 verdacht sterk op de Braziliaanse favelas vandaag. Een groot deel van de beelden werd in sloppenwijken van Mexico City gedraaid. Toen regisseur Neill Blomkamp werd gevraagd of Elysium een beeld geeft van hoe hij de aarde ziet binnen 140 jaar, antwoordde hij: “Neen, dit is geen science fiction. Dit is vandaag. Dit is nu.”

Op de vervuilde aardbol moet de grote massa zich maar zien te redden, gebukt onder een repressieve bureaucratie waar robots de taken van politie en leger hebben overgenomen. De arbeidsomstandigheden zijn ronduit erbarmelijk en sociale bescherming onbestaand. Wie hieraan wil ontsnappen en per ruimteschip Elysium poogt binnen te dringen, heeft een grote kans deze reis niet te overleven. Wie het wel haalt wordt zonder pardon terug gestuurd. Klinkt ons ook vaag bekend in de oren...

Het zou natuurlijk maar een saaie prent opleveren indien Max (Matt Damon) deze wantoestanden ongemoeid zou laten. Deze ex-autodief, die zijn leven beterde en ‘eerlijk’ aan de kost probeert te komen als fabrieksarbeider, wordt het slachtoffer van de erbarmelijke werkomstandigheden.

Aanvankelijk weigert hij een cabine met stralingsgevaar te betreden, maar wanneer zijn ploegbaas dreigt met ontslag, gaat hij toch overstag, met de te verwachten fatale gevolgen. Deze scène doet sterk denken aan rampen zoals in het Rana Plaza in Dhaka, Bangladesh, waar textielarbeidsters met ontslag bedreigd werden nadat ze, uit angst voor instorting, het gebouw hadden verlaten. Velen gingen opnieuw aan het werk, met alle gevolgen van dien.

Hoe het verder afloopt met de bestraalde Max mag u zelf gaan ontdekken in deze spannende film, die naast haar bikkelharde sociale kritiek ook een rijkdom aan indrukwekkende beelden oplevert, met 3D-animatie van buitengewone kwaliteit. De Zuid-Afrikaanse regisseur Neill Blomkamp is niet aan zijn proefstuk toe. In 2009 scheerde hij reeds hoge toppen met District 9. Hoewel hij zich in beide films beperkt tot het aankaarten van problemen en niet overgaat tot het bieden van geloofwaardige oplossingen, kunnen we deze film aanraden aan vriend en vijand van het SF-genre. Veel kijkplezier.