Text Size

Tweede regionale stakingsdag begin december, opbouw naar algemene staking 15 december in België

De tweede regionale stakingsdag in België bevestigde de kracht van een opbouwend actieplan. Vorige week staakten in Henegouwen negen op de tien werknemers van bedrijven en diensten. Een sterke prestatie, zelfs naar Waalse normen. Toch bleef Antwerpen niet achter. De haven ging helemaal plat. Limburg en Luxemburg kenden eveneens historische deelnames. Het werd dus uitkijken of de tweede regionale stakingsdag die tendens zou bevestigen. Ja dus. Uiteraard in Luik, waar de luchthaven volledig verlamd was en in Namen, maar niet minder in West en Oost-Vlaanderen. In Oost-Vlaanderen namen volgens de vakbonden minstens 8.000 militanten deel aan 500 piketten en ging de Gentse Haven voor het eerst ooit helemaal plat. Door de stakingsbereidheid van de spoormannen kreeg de regionale staking trouwens sterke uitlopers elders in het land.

 

Zonder rellen en sterke verklaringen door opgehitste patroons en burgemeesters, zakte de mediabelangstelling voor de tweede regionale stakingsdag weg naar de binnenpagina’s van de dagbladen. Daar is de aandacht voor het verzet van onderuit al wat overgewaaid en stilaan beperkt tot het openbaar vervoer. Maar als de rechtse regering dacht dat het protest wel zou uitdoven en desnoods in de winter ondergesneeuwd zou worden, werd dit door de actiebereidheid op 1 december krachtig beantwoord. Dit was geen stakingsdag die wijst op een neergaande fase in het verzet. Integendeel, het succes van de betoging en de eerste stakingsdag versterkten de omvang van de tweede stakingsdag. Dat belooft voor volgende maandag in Brussel en de beide provincies Brabant.

En dit is nog maar een opstap naar de nationale algemene staking van 15 december. Dat kan de grootste algemene stakingsdag uit de Belgische geschiedenis worden memeer dan een miljoen stakers. We zitten duidelijk in een opgaande fase van de beweging.

Op heel wat piketten waren er veel jongere werkenden, die voor het eerst kennis maakten met het stakingswapen. Aan bedrijventerreinen werden nieuwe methoden uitgetest, onder meer door samen piket te staan zoals rond de Ghelamco-site in Gent met personeel van huisvuilophaalbedrijf IVAGO, voeding- en chemiebedrijven, maar ook supermarkt Albert Heijn. In het Gentse havengebied stonden er heel wat piketten waarbij het niet uitzonderlijk was dat dokwerkers en arbeiders van Volvo of van Honda samen de weg blokkeerden. Gezamenlijke acties over de grenzen van bedrijf en sector heen, versterken de beweging. Ook de haven van Zeebrugge lag plat. Hetzelfde zagen we in Luik en Namen met geslaagde piketten die de grote bedrijven plat legden en een grote actiebereidheid.

Als er in kleinere bedrijven gewerkt werd, had dit veelal te maken met de afwezigheid van vakbondsvertegenwoordiging. Waar het Europees besparingsbeleid als iets onaantastbaar wordt voorgesteld, is dat voor Europese regels inzake vakbondsvertegenwoordiging in KMO’s vanaf twintig werknemers blijkbaar geen probleem. Samen met het overmatig misbruik van interimarbeid en tijdelijke tewerkstelling is de dictatuur die veel kleine patroons uitoefenen op de rechten van hun personeel de belangrijkste drijfveer van veel zogenaamde ‘werkwilligen’. Voka en Unizo (ondernemersorganisaties) beweren dat 80% van de bedrijven door de staking niet geraakt werden. Dat klopt, maar dat 60% van die bedrijven éénmansbedrijven zijn en 80% minder dan 10 werknemers telt, zeggen ze er niet bij. Samen staan ze in voor slechts 20% van alle werknemers. Als er dan een van die werknemers op de werkvloer met de camera’s op zichgericht een micro onder de neus geschoven, kan het dan verbazen dat die de patroon publiek niet tegen de haren durft in te strijken? Zeg ons nu niet dat de journalisten van één, VTM en co zich daar niet bewust van zijn.

Een opmerkelijk gegeven op deze tweede regionale stakingsdag was de solidariteit van jongeren. Voor scholieren is de timing erg moeilijk, velen beginnen nu ongeveer aan hun examens. Maar ze besloten toch om het personeel te steunen door mee piket te staan aan het atheneum van de Voskenslaan in Gent. Aan de Blandijn verzamelde een groep studenten om eveneens solidariteit met de staking te betuigen. In Luik trok een groep studenten van ESAS, een hogeschool voor sociaal assistenten, langs diverse piketten. Dit is meer dan solidariteit, de jongeren herontdekken de arbeidersbeweging en nemen hun plaats in deze beweging in. Een offensieve arbeidersbeweging kan andere dan de traditionele lagen meetrekken. Dat zagen we op 24 november met de socioculturele sector en de actie van Hart boven Hard in Antwerpen. Nu werd het bevestigd door de jongerenacties in Gent en Luik.

De regering wankelt, maar blijft voorlopig doof en blind voor het groeiende verzet van onderuit. De regeringspartijen weten maar al te goed wat er op het spel staat. Richard Miller van de studiedienst van de MR verklaarde in Le Soir dat dit een “politieke en antidemocratische staking” is omdat ze “als doel heeft om de regering Michel en daarmee ook de staat te destabiliseren.” Aan de piketten leeft inderdaad het gevoel dat deze regering weg moet. Dat is de inzet van deze beweging en ook de regering beseft dit. Wat er ondemocratisch is aan acties van onderuit leggen de gevestigde politici natuurlijk niet uit. Alsof het stemrecht zelf niet door politieke stakingen was afgedwongen. Zonder stakingen, zonder aanvullende democratie van onderuit die de schijndemocratie van wie de grootste publiciteit kan betalen vandaag moet corrigeren, was er van de “democratie” waarover Miller en co nu de mond vol hebben, geen sprake geweest. Dat net iemand van MR dit argument bovenhaalt is des te cynischer aangezien deze regering langs Franstalige kant ook in het parlement niet eens over een meerderheid beschikt, laat staan op straat.

De druk neemt toe. Ook kiezers van de regeringspartijen nemen aan de acties deel en beseffen dat de beloofde verandering niet in hun voordeel is. Toch is deze regering niet zinnens te wijken. De publieke opinie heeft ze immers enkel gebruikt zolang dat van pas kwam, haar echte baas is niet die kiezer, maar het patronaat, in het geval van De Wever, Voka. Aan de piketten is er het besef dat we na 15 december wellicht verder moeten doen. De bereidheid daartoe is alvast aanwezig, deze beweging is niet zomaar te stoppen. “Eens de vakantie voorbij is, zijn wij alleszins vastberaden er terug in te vliegen, desnoods tot deze regering tot onze lessen geschiedenis behoort”, verklaarde een van de Gentse scholieren in de media.

Dat zal een nieuw actieplan vereisen met een nog grotere betoging, opnieuw regionale of sectorale stakingen die uitmonden in een algemene staking, deze keer van minstens 48 uur. Als ook dat niet volstaat, zullen we tenslotte moeten overgaan tot een staking van onbeperkte duur. De roep naar een vermogensbelasting en stopzetting van de vele cadeaus aan de grote bedrijven, weerklinkt luid, maar beweren dat we enkel staken om ook de rijken en de bedrijven te doen bijdragen is ronduit verkeerd. We willen wel degelijk een vermogenbelasting, maar ook de intrekking van heel het besparingsbeleid. Bovendien zullen we dergelijke maatregelen niet zomaar afdwingen. Ze vereisen een breuk met het besparingsbeleid dat in het huidige systeem ingebakken zit. Met personeelsvergaderingen om de stakingsacties te evalueren en de volgende voor te bereiden, kunnen we ook discussie voeren over onze eisen in elk bedrijf en elke sector om ons alternatief te verfijnen en meteen ook na te gaan hoe we dat kunnen afdwingen. Dit is nog maar het begin van de strijd, volgende week in Brussel en Brabant en dan mogelijk de grootste algemene stakingsdag uit de Belgische geschiedenis!