Text Size

Verziekt verzuimbeleid

Ik zie mijzelf nog gaan… Ziek, op de fiets en achterop mijn zieke dochtertje. Die ochtend was ik gesommeerd om naar de bedrijfsarts te komen. Dat ik een ziek kind thuis had, waar ik geen opvang voor kon vinden was mijn probleem. Want het bedrijf, zoals mijn voorman stelde, had er geen donder mee te maken dat ik een kind had…. Dus ik had geen andere optie dan mijn zieke dochtertje ingepakt als een mummie achterop de fiets te zetten en haar door de kou mee te nemen naar het spreekuur.

Sabah Haque (Socialistisch Alternatief, nr. 5)

Op dit moment kwam de ware natuur van het systeem in het bedrijf boven drijven. Eigenlijk de ware aard van hoe wij in Nederland omgaan met zieke mensen. Het is begrip van hier tot aan het puntje van mijn neus en het ergste is dat we erin geloven.

Het gros van de Nederlanders leeft in een vacuüm alsof er geen andere manier is om te werken dan op deze manier. Ze geloven dat je alleen waarde hebt in het leven als je kunt produceren. Dus het recht van de sterkste prevaleert en als je even niet mee kunt is het doel niet jouw genezing, maar om je zo snel mogelijk op te lappen zodat je weer kunt produceren. Zieke mensen worden ook altijd belaagd met gedrag dat toch het beste te omschrijven is als sarren en wat op zijn zachts gezegd je genezing niet echt bevorderd. De bedrijfsarts van de fabriek waar ik werkte zei tegen een man die op sterven lag en zich niet meer zelfstandig aan kon kleden: “Ik vraag niet wat u niet meer kunt, maar wat u nog wel kunt”… Ik hoef niet uit te leggen dat het doel van de bedrijfsarts was om de man voor de paar uur per dag dat hij nog functioneert; dat hij nog op zijn benen kan staan; in te zetten in de fabriek en het laatste leven uit hem te knijpen om de productie voortgang te laten hebben. De directeur maakte het helemaal bont om tegen een andere werknemer met darmkanker aan zijn sterfbed te zeggen, dat door de economische crisis zijn contract niet meer verlengd kon worden…

Toen mijn moeder thuis kwam te zitten met slijtage aan haar duimen en polsen, een kwetsuur die direct aan haar werk te linken is en ze een gesprek had met een leidinggevende, liet deze haar door het bedrijf gesponsorde cursus psychologie op mijn moeder los. Ze antwoordde op de oprechte opmerking van mijn moeder dat ze al vijfentwintig jaar haar stinkende best doet voor het bedrijf met: “In jouw beleving is dat zo”… De directeur maakte het nog bonter door ronduit te zeggen dat haar best doen niet voldoende geweest was in de afgelopen jaren. Een laatste voorbeeld van hoe het niet moet is het verhaal van een collega met zwaar diabetes, die zich iedere dag naar het werk sleepte en na heel veel praten bij Gods gratie op tijden buiten de pauzes mocht eten (want ja.., de ISO-norm ging voor natuurlijk) om zo synchroon te lopen met zijn insuline-injecties. Hij werkte door met wondroos, alvleesklierontsteking en ga zo maar door, solidair met het bedrijf. Als hij ’s avonds thuis kwam, at hij en moest om nog wat aan zijn avond te hebben een uurtje of twee slapen. De directeur heeft deze man net zo lang belaagd met pesterijen waarin hij het stelde alsof het aan de man zelf lag dat hij diabetes had, dat hij toch zo inactief was, dus hij moest maar gaan sporten (???). Dat de collega geen andere uitweg zag dan zich definitief ziek te melden. Volledig verslagen, platgeslagen en depressief.

Waarom neem ik steeds deze fabriek als voorbeeld? Juist omdat het een bottleneck is waarin alle narigheid uit het kapitalistische systeem blijft bouncen. De indoctrinatie-machine heeft zo goed gewerkt, dat het hart van menig dictator hartstochtelijk zou gaan kloppen om de succesformule over te nemen en hiermee zijn land te regeren. Frappant was dat dit tot me doordrong toen ik een psychologische omschrijving van Khadaffi las in een artikel in de krant en de omschrijving een blauwdruk leek voor de directeur van deze fabriek. Grappig en creepy tegelijk… Gelukkig betekent het ook dat er hoop is voor de arbeiders van deze fabriek, want Khadaffi is uiteindelijk ook afgezet.