Text Size

Frankrijk: strijd tegen nieuwe arbeidswet gaat door

Het wetsvoorstel ‘El Khomri’, naar de Franse minister van Werk, botste van bij het begin op massaal verzet van jongeren en werkenden. Het wetsvoorstel wil de arbeidswet herzien. De woede is nog niet gaan liggen, op de mobilisaties tegen de regering Valls-Hollande en tegen de nieuwe arbeidswet is er een grote vastberadenheid.

 

26104389894_4dc49dbf0e_o

Artikel door Baptiste (Henegouwen) uit de mei-editie van ‘De Linkse Socialist’', ons Belgische zusterblad

 

Dit wetsvoorstel wil een hele reeks van sociale beschermingsmaatregelen op de werkvloer afbreken. Het gaat om verworvenheden die door decennia van strijd zijn afgedwongen. Nu wil de regering ontslag eenvoudiger maken, de arbeidstijd moet flexibeler, uurroosters zouden nog maar een week op voorhand bekend gemaakt worden, de minimale rusttijden tussen twee werkdagen wordt beperkt, extra loon voor overuren wordt verminderd, werkgevers krijgen de mogelijkheid om lagere lonen en langere arbeidstijden in hun bedrijf op te leggen, … Dit klinkt bekend in de oren: als het in Parijs regent, druppelt het in Brussel.

Deze maatregelen zouden de werkloosheid moeten bestrijden. Na de fabeltjes van Sarkozy die stelde dat langer werken hogere lonen zou opleveren, komt de PS-regering nu met de illusie dat gemakkelijker afdanken tot meer aanwervingen zou leiden. Alsof een grotere onzekerheid van de arbeidsvoorwaarden tot meer jobs zou leiden. In werkelijkheid wil de regering de enorme werkloosheid gebruiken als drukkingsmiddel om alle arbeidsvoorwaarden naar beneden te trekken. Dit zal enkel leiden tot een toename van de symptomen van overuitbuiting (ziektes, burnouts, ongevallen, …) en een algemene verarming.

De werkgevers en hun regering en mediakanalen zijn geschrokken door het massaal protest. Ze stellen dat deze hervorming een economische noodzaak is voor Frankrijk omdat het land anders zal afgestraft worden in de internationale concurrentiestrijd. Het ‘Duitse model’ wordt naar voor geschoven om de verdiensten van een “hervorming van de arbeidsmarkt” (lees: afbraak van sociale rechten) te tonen. In Duitsland is er vooral een grote groep werkende armen ontstaan: naar schatting leven 12,5 miljoen Duitsers onder de armoedegrens! Is dit het model van economische vooruitgang dat overal moet gevolgd worden? De enige economische noodzaak waar de hervorming van de arbeidswet op antwoordt, is die van de winsten van de kapitalisten, grote aandeelhouders en financiële speculanten. De wil van die 1% rijksten is om hun winsten verder op te drijven ondanks de crisis van hun systeem. Ze willen dit doen door het uit onze zakken te halen.

Massabeweging moet leiden tot algemene staking

Elke vooruitgang voor het patronaat is een gevaarlijk precedent. Zo gebruikt Frankrijk het Duitse voorbeeld. De regering-Michel probeert bij ons om de dans te vervoegen met het voorstel van een 45-urenweek. Deze neerwaartse spiraal moet gebroken worden. Dat is in het belang van alle werkenden en hun gezinnen in Europa. Wij moeten onze precedenten scheppen: asociale projecten neerhalen, zal werkenden in buurlanden inspireren om hetzelfde te doen.

De mobilisaties in Frankrijk op 17 en 31 maart en nadien op 9 april waren groot. Er waren op 9 maart ongeveer 450.000 betogers en op 31 maart waren het er al meer dan een miljoen.  De omvang van de beweging is het resultaat van een algemeen ongenoegen: tegenover de aanhoudende sociale afbraak die gevolgen heeft op zowat alle onderdelen van het dagelijkse leven. De regering en de rechterzijde gebruikten de aanslagen van november om de repressie op te voeren. Er wordt meer beroep gedaan op racisme om het falen in de vluchtelingencrisis en de oorlogspolitiek toe te dekken. Er is de vernietiging van het milieu dat opgeofferd wordt voor de winsten van de grote energiebedrijven, … Er is een algemeen ongenoegen. De jongeren willen geen verloren generatie zijn, er is een grote bereidheid tot strijd voor het recht op een degelijke toekomst.

De regering was verrast door de massale beweging. De repressie en criminalisering van de beweging waren groot en weerspiegelden de angst voor een georganiseerd tegenoffensief. Na de eerste mobilisaties kwamen er enkele toegevingen rond het wetsvoorstel. Maar deze zijn wel heel beperkt. Het zijn slechts amendementen op formuleringen van bepaalde maatregelen of pogingen om maatregelen complexer te maken. In essentie houdt de regering vast aan het neoliberale project.

De regering is vastberaden, maar de jongeren en werkenden zijn dat ook. Er is de mogelijkheid van een strijd van langere duur. Het komt erop aan om dit potentieel te concretiseren. De mobilisaties die we nu zien, zijn slechts de eerste waarschuwingen. De volgende stap is naar een algemene staking waarin de massa’s hun kracht tonen door de volledige economie plat te leggen. Een dergelijke krachtsverhouding moet zorgvuldig voorbereid worden doorheen de organisatie van algemene vergaderingen in de scholen en de bedrijven, de organisatie van mobilisatiecomités, … Op deze manier is een overwinning mogelijk!

Nuit Debout: afkeer tegen neoliberale beleid en gevestigde politiek toont zich opnieuw op straat

“Regeringen veranderen, het beleid blijft hetzelfde.” De afgelopen jaren werd dit gevoel meer en meer gedeeld door een grotere groep jongeren en werkenden.

Er is natuurlijk een reden voor. De afgelopen 30 jaar voerden alle gevestigde partijen die aan de macht kwamen hetzelfde neoliberale beleid. Er is geen enkel ander maatschappij-project aanwezig. Er wordt geen ruimte gelaten om onze belangen te verdedigen. De openbare diensten worden afgebouwd. Alles wordt tot individuele keuzes herleid met de neoliberale eenheidsworst in diverse kleuren als enige keuze. De regering van François Hollande stelde zich aanvankelijk voor als een breuk met de jaren onder Sarkozy. Maar niemand gelooft dit nog. Hollande verdedigt dezelfde belangen, die van de kapitalistische klasse. We zitten in een situatie waar de overgrote meerderheid van de bevolking, de 99% armsten, geen politieke vertegenwoordiging hebben.

Dit leidt wereldwijd tot nieuwe initiatieven van onderuit waarbij pleinen bezet worden om de discussie over echte verandering aan te gaan. Er waren al de Spaanse indignado’s en de Occupy-beweging in de VS. Nu is er Nuit Debout in Frankrijk met ook pogingen om dit in België te laten ontwikkelen. De strijd tegen de wet-El Khomri zorgde ervoor dat alles wat al langer onderhuids borrelde aan de oppervlakte kwam. Duizenden jongeren zoeken naar alternatieven op dit systeem en de vernietigende logica ervan. De acties van Nuit Debout zijn dan ook politieke evenementen. De afkeer tegen de gevestigde politiek leidt onder de aanwezigen op Nuit Debout vaak tot een verzet tegen politiek en partijen. Nochtans zal het er voor de nieuwe generaties op aankomen om zich politiek te organiseren om onze rechten te verdedigen en om tot een andere samenleving te komen.

In Spanje en de VS waren dezelfde tegenstellingen aanwezig bij de indignado’s en Occupy, maar uiteindelijk droegen deze bewegingen bij tot een grondige verandering van het politieke landschap met de opkomst van Podemos en de campagne van Bernie Sanders in de Democratische voorverkiezingen. In beide gevallen was het de ambitie om de greep van het kapitalistische establishment op de politiek te breken die voor enthousiasme en massale steun zorgde. In beide gevallen blijven er grote uitdagingen om tot echte politieke en sociale veranderingen te komen. Maar het toont aan dat een nieuwe partij die de 99% verdedigt niet alleen nodig is, maar ook een ongelooflijk enthousiasme onder de massa’s tot stand kan brengen.

We moeten de sociale bewegingen concretiseren in een politiek alternatief dat opkomt voor een andere samenleving waarin de middelen en geproduceerde rijkdommen in functie van de behoeften staan en niet van de winsten. Wij willen daar enthousiast ons steentje tot bijdragen en pleiten doorheen de verschillende acties consequent voor een socialistisch alternatief op de kapitalistische barbarij.