Text Size

Na algemene staking in België op 15 december, tweede actieplan: breder en sterker

Naar een algemene 48-urenstaking!

Didier Reynders (franstalige liberaal, nu vice-premier en minister van buitenlandse zaken in het nieuwe kabinet) bevestigde het recent nog: de asociale besparingsmaatregelen zijn slechts een voorsmaakje. “Aanvankelijk zullen we de maatregelen die door de regering beslist zijn uitvoeren. Maar ik vrees dat we nog andere maatregelen zullen moeten nemen.” Elke ruimte die we laten aan deze regering zal gebruikt worden om nieuwe aanvallen in te zetten op alle sociale verworvenheden. We moeten deze regering wegstaken.

Artikel voor de stakingseditie van "De Linkse Socialist" (ons Belgische zusterblad) op 15 december

Volgens een peiling van La Libre, RTBF en Dedicated staat amper 20% van de bevolking positief tegenover de regering-Michel. Nooit eerder scoorde een regering zo slecht. In Vlaanderen geniet de regering de steun van amper 26%, in Wallonië is dat zelfs maar 12%. De woede wordt nationaal gedragen, dat zagen we eerder ook in de regionale stakingen. “Deze stakingen zijn antidemocratisch”, verklaarde Richard Miller van de studiedienst van de Franstalige liberalen van MR. Als we de resultaten van de peiling vergelijken met het succes van het actieplan van de vakbonden, zien we meteen aan welke kant de democratie staat…

Deze regering is al verzwakt. Met de nationale stakingsdag van 15 december, een staking die mogelijk de grootste uit de Belgische geschiedenis kan worden met meer dan een miljoen stakers, zal de regering nog een slag toegebracht worden. Na een tweede actieplan kan deze regering wellicht niet meer overeind klauteren.

Tweede actieplan

“De dag na de algemene staking van 15 december zullen we de mogelijkheden van echte onderhandelingsruimte evalueren. We zijn bereid om een nieuwe actiekalender op te stellen met hardere acties, eventueel zelfs met een staking tot de finish”, verklaarde de nieuwe regionale secretaris van het ABVV in Luik-Hoei-Waremme, Francis Gomez. We hebben inderdaad behoefte aan een harder actieplan. Maar misschien is het nog te vroeg om meteen een staking tot de finish te houden (wij verkiezen termen als staking van onbepaalde duur of dagelijks hernieuwbare staking). Daarmee dreigen we de radicaalste militanten alleen actie te laten voeren, waardoor ze geïsoleerd en verzwakt zouden staan tegenover de regering. Of, erger nog, het kan leiden tot een breuk tussen ABVV en ACV of tussen Franstaligen en Nederlandstaligen.

Anderen hebben het over een actieplan van 10 weken waarbij telkens een sector en/of provincie op maandag staakt. Dat is een erg ambitieus project, maar het kan leiden tot heel wat verwarring en uitputting van de beweging. We hebben al een erg brede steun voor ons verzet, maar we kunnen dat nog verder uitbreiden. Het is beter om een stapje achteruit te zetten om het momentum te behouden en vervolgens twee stappen vooruit te zetten.

Laat ons tot een nieuw actieplan beslissen door opnieuw te starten met een nationale meeting, maar nu met 10 tot 20.000 aanwezigen. Van daaruit kunnen we een massale campagne starten waarbij we ook op alle markten van het land pamfletten verspreiden, alle militanten steunaffiches bezorgen om zelf op te hangen maar ook te verspreiden onder kleine winkeliers of bij verenigingen, …

Hiermee kunnen we mobiliseren naar een nationale betoging. Laat er ons voor zorgen dat we op die betoging met meer dan 200.000 zijn met verschillende afspraakplaatsen zodat we niet geblokkeerd raken in het Noordstation door de grote toevloed van betogers, zoals op 6 november al het geval was. Nadien kunnen we doorgaan met een reeks van drie regionale stakingsdagen. Daarbij kunnen we zorgen voor nog sterkere piketten zodat de staking nog beter opgevolgd wordt. En hiermee kunnen we bouwen aan een nieuwe algemene staking. Deze keer van 48 uur. De discussies en evaluaties kunnen we veralgemenen in personeelsvergaderingen. Dat zou een belangrijke troef zijn om een volledige overwinning te boeken.

Na een tweede actieplan zou de regering-Michel wellicht uitgeteld op de grond liggen. Zoniet, is het nog steeds mogelijk om de staking van 48 uur te verlengen of om een datum te bepalen voor een hernieuwbare staking.

Met dit krachtig verzet kunnen we niet alleen de regering-Michel aan de kant schuiven, maar het volledige besparingsbeleid. Ook de andere beleidsniveaus worden verzwakt (het aandeel van de bevolking dat positief tegenover de regionale regeringen staat is gezakt tot 16% voor de Waalse regering, 21% voor de Brusselse en 28% voor de Vlaamse regering). Er is geen enkele reden om hun besparingsprojecten te aanvaarden. Laat ons de strijd verderzetten en bouwen aan ons alternatief van een regering van en voor de werkenden en hun gezinnen!