Text Size

FNV: massale actie op 30/11, dan 24-uursstaking tegen bezuinigingen en kabinet!


schoon genoegDe FNV blaft wel, maar bijt niet. Zo hebben ze het graag in Den Haag. Het zat er aan te komen: eerst werd het nieuwste bezuinigingsakkoord omhoog gestoken als de redding van het vaderland, toen werden CNV en MHP van stal gehaald om de nieuwe verslechteringen in het sociaal akkoord tot ‘acceptabel’ te verklaren en vervolgens was het nog maar een kwestie van tijd tot de FNV “onder protest” zich er ook bij neer zou leggen. Het kabinet heeft zijn zwakte in de Eerste Kamer handig gebruikt om in de politiek en daarbuiten een groter draagvlak te krijgen voor de 6 miljard aan bezuinigingen. De vakbeweging blijft echter de grootste macht in de samenleving. Tijd voor een andere strategie om daar gebruik van te maken. Wordt nu lid en zet je in voor het succes van de acties!

Volledige versie van een artikel door Pieter Brans, Amsterdam

Het sociaal akkoord dat in april werd gesloten, was al een ramp. Door de invoering van de verslechteringen in de WW en het ontslagrecht uit te stellen, werden ze eigenlijk door de vakbeweging geaccepteerd. En zelfs op die minimale concessie van wat uitstel, dingt het kabinet nu een flink stuk af. Bovendien maakt het kabinet duidelijk dat als het er op aan komt, het helemaal geen boodschap heeft aan akkoorden met de FNV. De werkgevers houden zich bij deze vorm van sociale afbraak natuurlijk stil. Het komt ze wel goed uit, maar ze zijn wel zo slim dat niet hardop te zeggen. Voor het kabinet was een akkoord met de vakbeweging alleen een middel om ze (tijdelijk) koest te houden.

De burgerlijke pers juicht al over deze blijk van machteloosheid van de FNV en bevestigt nog maar eens het spookbeeld van de FNV als een conservatieve organisatie (rem op de ‘vooruitgang’) van uitgebluste vijftigers met petjes en peuken die alleen voor hun eigen belangen hun bed uitkomen. “De Volkskrant” schrijft ook vol vreugde dat de tijd dat de vakbond “No Pasaran” (ze komen er niet door) tegen de regering kon roepen voorbij is.

Nu past daar een flinke korrel zout bij. Er zijn meerdere gelegenheden (ambtenarenstaking 1983) waarbij het in het geheel niet lukte om de regering af te stoppen, vooral vanwege het ontbreken van de bereidheid bij de top om de kwestie door te zetten.

De recente reorganisatie van de FNV moest de organisatie weer in rustiger vaarwater brengen, lees: de linkse oppositie in AbvaKabo en Bondgenoten moest worden uitgeschakeld, de invloed van de SP teruggedrongen en de FNV moest onder leiding van Heerts weer een betrouwbare uitvoerder worden voor het PvdA-belangen in het kabinet. Polderen en overleggen werd weer hip en de FNV maakte een terugkeer op het toneel. Nu is duidelijk dat het actierecht tegen het kabinet voor niets is weggegeven. Het kabinet heeft de FNV kunnen neerzetten als een organisatie die blaft maar niet bijt. Als een grote machteloze kolos die je gewoon aan de kant kunt schuiven als het je uitkomt. Het prestige dat het sociaal akkoord gaf aan de nieuwe leiding, is verdampt.

De FNV is in de afgelopen periode de verkeerde richting ingeslagen. Nu blijkt dat deze koers de organisatie en vooral de leden niets te bieden heeft. Schijnconcessies zijn het enige resultaat. Zelfs het uitstel van de afbraak van de sociale zekerheid was niet meer dan een loos gebaar. Het kabinet heeft het Sociaal Akkoord in feite gewoon opgeblazen. De strategie van de vakbondstop om verder te polderen om de scherpe randjes weg te slijpen, is failliet. De afgeslepen randjes zet het kabinet er later weer rustig aan. Deze strategie leidt enkel tot machteloosheid en frustratie. Tijd om er vanaf te stappen.

Zelfs de burgerlijke pers erkent soms dat vakbonden meer nodig zijn dan ooit. En inderdaad: de belangen van werknemers staan sterker onder druk dan ooit. Lonen, baanzekerheid, veiligheid op het werk, alles staat onder druk. Honderdduizenden werklozen missen een organisatie die opkomt voor hun belangen. Ook honderdduizenden ZZP’ers zijn in feite niet meer dan sociaal achtergestelde werknemers, zonder vastigheid en pensioen, de uitzonderingen daargelaten. De belangen van jonge werknemers op het gebied van lonen, werktijden en pensioenen worden voortdurend platgetreden: juist jonge werknemers wil het kabinet de kans ontnemen om ooit een redelijk pensioen op te bouwen, de minimum jeugdlonen zijn een schijntje en voor jou tien anderen als het je niet bevalt.

Naast het terrein van werk en arbeidsvoorwaarden zijn er tallozen aanverwante terreinen die wachten op invloed van de vakbeweging: prijzen, het milieu, kwaliteitscontrole, huren, recreatie, alles is overgeleverd aan de markt, dat wil zeggen aan de ondernemers. Consumenten, huurders en de milieubeweging kunnen de steun van de vakbeweging in deze tijden goed gebruiken.

Vele malen in de geschiedenis is bewezen dat het kan: arbeiders komen tegen alle propaganda van de ondernemers en de media, tegen de druk van de staatsmacht, in verzet voor hun belangen, met succes, ook in Nederland. Het kan dus: de vakbeweging is er groot, sterk genoeg voor. De vakbeweging heeft meer ervaring met actievoeren dan welke maatschappelijke organisatie ook. In de afgelopen periode is er veel actie gevoerd: de bouwstaking van 1995, de manifestatie tegen de afschaffing van de VUT in 2004, de onderwijsstaking in 2012, recent nog stakingen onder AH distributiemedewerkers en in de kleinmetaal en tenslotte waren er de geweldige acties in een sector met de meeste onderbetaalde van allemaal, de staking in de schoonmaak, een voorbeeld voor vakbondswerk. En het moet: sinds de Tweede Wereldoorlog is de situatie voor de achterban en de potentiële leden van de vakbeweging niet zo beroerd geweest. En als het ligt aan kabinet, VVD, PvdA en andere partijen, dan wordt het nog veel beroerder.

Het totaal aantal vakbondsleden in Nederland is bijna 1,9 miljoen. 1,2 Miljoen mensen zijn aangesloten bij de FNV. De twee grootste bonden, FNV bondgenoten (470.000 leden) en de AbvaKabo (355.000) organiseren alleen al 825.000 mensen. Veel sociale organisaties hebben het ‘individualisme’ van de jaren tachtig en negentig nauwelijks overleefd; de vakbonden wel. Zij staan onder enorme druk, maar alle propaganda over ouwe kerels met petjes, ouderwetse verworven rechten en de vele andere doodverklaringen hebben nauwelijks effect gehad. De vakbonden zijn en blijven met gemak de grootste en sterkste sociale organisaties in de maatschappij. De reden dat alle burgerlijke media zo op ze afgeven is simpel: ze vormen een enorme objectieve macht. De vakbonden zijn in staat om, als ze dat willen, de productie in Nederland grotendeels stil te leggen. Het “als uw machtige arm het wil” uit 1903 geldt ook in 2013 nog voluit.

Deze enorme potentiële kracht is een reflectie van het feit dat de arbeidersklasse objectief de grootste kracht is in de samenleving: zij staan aan de basis van alle productie en vormen ook het grootste aantal. Om deze een goed te gebruiken is een totaal andere aanpak en programma nodig. De vakbeweging moet weer worden opgebouwd op basis van de eigen kracht. Deals met de politiek zijn in deze tijden van crisis een doodlopende weg geworden.

Eisen stellen en deze op eigen kracht realiseren, afdwingen bij werkgevers en kabinet, is de weg vooruit. De vakbeweging moet radicaal breken met de strategie om de bezuinigingen een beetje te verzachten. Die strategie is goed bedoeld, maar de praktijk is duidelijk, het werkt niet. Het sluiten van een sociaal akkoord biedt geen enkele zekerheid of uitzicht op verbetering. Natuurlijk blijft onderhandelen belangrijk, maar onderhandelen op zich levert niets op. De vakbeweging moet eerst zorgen voor een sterke onderhandelingspositie. Staken en praten met drie volle supertankers voor de Botlek, wisten ze in de Rotterdamse haven al. Vertrouwen op het inzicht, gezond verstand, of compromisbereidheid van het kabinet is een verliesverhaal gebleken. Ondernemers en kabinet willen alleen maar geld zien.

De vakbeweging moet in de aanval met de volgende eisen: 

1) Het stoppen van de bezuinigingen. Hoeveel woorden er nu ook over ons worden uitgestort over de noodzaak en onvermijdelijkheid van de bezuinigingen, niemand had het erover totdat de financiële instellingen het in 2010 nodig vonden om de nationale overheden, die ze nota bene van het faillissement hadden gered in 2008, een toontje lager te laten zingen en ze in een financiële houdgreep te nemen. Plotseling moest er bezuinigd worden, dat wilde zeggen dat de burgers, de arbeiders de rekening voor het redden van de banken moesten gaan betalen. Onaanvaardbaar; als de banken en financiële instellingen geld blijven eisen, nationaliseren onder controle van de vakbeweging.

2) Het stopzetten en terugdraaien van de bezuinigingen op de AOW en de pensioenen. Hier is de smoes verzonnen dat de mensen ouder worden en dat de pensioenen onbetaalbaar zijn. Deze onzin wordt dagelijks over ons uitgestort. Waarom zijn de pensioenen nu plotseling “onbetaalbaar”? De waarheid is dat de mensen al ouder worden sinds het uitsterven van de Neanderthaler. Mensen zijn in de honderd jaar dat er pensioenfondsen bestaan in Nederland, ook steeds ouder geworden. Nooit een probleem geweest, nu wel? Wij moeten het herstel van de VUT eisen, het herstel van de pensioenleeftijd van 65 jaar en het ongedaan maken van de kortingen op de pensioenen. Het recht op een fatsoenlijke oude dag moet overeind blijven en niet afhankelijk zijn van gokken op de beurs. Jongeren moeten het recht blijven houden een goed pensioen op te bouwen. De beperkingen van de opbouw moeten van de baan. Ook zzp’ers moeten een redelijk pensioen kunnen opbouwen.

3) Volledige en automatische compensatie van de prijzen in de lonen. De inflatie is nu 3,1%. De koopkracht van de mensen is al sinds 1997 niet meer gegroeid en de laatste jaren zelfs met bijna 6% gedaald. Compensatie van de forse prijsstijgingen, vooral bij de overheid trouwens en de NS bijvoorbeeld, is nodig. Werken en toch arm zijn (en blijven), daar moet een einde aan worden gemaakt.

4) Arbeidstijdverkorting met behoud van loon: bij een officiële werkloosheid van tegen een miljoen mensen moet de arbeidsduur omlaag om het werk te verdelen. Wij eisen een werkweek van 32-uur met volledig behoud van loon om het werk te verdelen. Tallozen mensen voor jaren veroordelen tot de schroothoop en armoede, met hun kinderen erbij, is onaanvaardbaar.

De arbeidersbeweging moet opnieuw worden opgebouwd, zoals de NVV honderd jaar geleden onder nog veel moeilijker omstandigheden is opgericht na de nederlaag van de spoorwegstaking van 1903. De FNV moet opnieuw vorm krijgen als levende (en levendige) strijdorganisatie voor de belangen van de arbeidersklasse, als bundeling van werkende en werkloze mensen in verzet. Netwerken van actieve leden binnen de organisatie zijn nodig.

Met strijdbare actie tegen de bezuinigingen en een strijdbaar socialistisch programma moet het mogelijk zijn om een einde te maken aan het huidige zwakke kabinet waar niemand meer in gelooft (dat geldt zelfs voor veel VVD en PvdA stemmers...) en de bezuinigingen waarvan ook geen hond meer gelooft dat zij tot een betere wereld gaan leiden. Van de 50.000 banen die in het nieuwste ‘akkoord’ zijn opgenomen, komt niets terecht. Dit kabinet zit erop te wachten om te worden omvergeduwd. De vakbeweging moet de enorme kracht van honderdduizenden werkende en werkloze mensen tonen. 

De tijd voor symbolische acties is voorbij. Effectief verzet is nodig. Er moeten oplossingen komen voor armoede, werkloosheid en achteruitgang. De FNV moet toewerken naar een brede protestmanifestatie op 30 november, stakingsacties daarna en naar een algemene 24-uurs staking om dit kabinet ten val te brengen. Acties onder getroffen groepen zoals gepensioneerden, thuiszorgwerkers, werklozen, huurders enz. moeten daarvoor worden gebundeld. 


• Bestrijdt alle bezuinigingen en privatiseringen;
• Weg met de bezuinigingen op de pensioenen en de AOW, 65 blijft 65;• Compenseer de prijsstijgingen in de lonen, uitkeringen en pensioenen;
• Geen afbraak van de WW, geen hervorming van het ontslagrecht. • Verdeel het werk, voor een werkweek van 32 uur met behoud van loon;
• Nee tegen de JSF;
• Nee tegen de nullijn in de publieke sector, geen sigaren uit eigen doos;
• Vaste banen voor de thuiszorg;
• Een FNV-campagne voor massale actie op 30 november en een algemene staking van 24 uur, mobiliseer het massale potentieel van de vakbeweging;
• De FNV moet de arbeiders en de mensen die lijden onder de bezuinigingen vertegenwoordigen en een strijdbaar alternatief bieden;
• Voor een socialistisch alternatief voor de bezuinigingen en het kapitalisme, met een democratisch socialistisch plan voor de productie gebaseerd op de belangen van de overweldigende meerderheid van de mensen en niet die van een kleine superrijke elite.