Text Size

Een nieuw soort revolutie?

Sinds 2011 wordt de wereld opnieuw gekenmerkt door massale radicale bewegingen en revoluties. Vertrekkende vanuit de revoltes in Tunesië en Egypte verspreidde de beweging zich met de Indignados in Zuid-Europa, Occupy in de VS en verschillende andere landen. Er waren ook verschillende algemene stakingen en massabewegingen. Twintig jaar na “het einde van de geschiedenis” lijkt een nieuwe periode te zijn aangebroken, een periode van massaal ongenoegen en revolte als gevolg van de globale economische crisis.

Door Mathias (LSP)

Deze nieuwe tijdsgeest leidt tot discussie en debat. Het uitdagen van de heersende ideeën, instanties en machtshebbers werpt immers veel nieuwe en interessante vragen op. Welke methodes zullen we hanteren? Hoe gaan we ons organiseren? Wat is ons alternatief? Veel van deze vragen lijken vandaag opnieuw uitgevonden te worden, terwijl verschillende generaties voor ons al tegen ditzelfde systeem vochten en met dezelfde vragen werden geconfronteerd.

Veel discussiepunten binnen de beweging kunnen niet los gezien worden van de erfenis van vorige pogingen om dit systeem ten gronde te werpen. De grote afkeer van héél wat jongeren tegenover politiek, partijen of vakbonden valt te verklaren vanuit het enorme verraad van sociaaldemocratische partijen de afgelopen 20 jaar. Het waren die partijen die in woorden beweerden “de gewone man” te verdedigen die in hun daden de belangen van de 1% opnamen.

Het failliet van het politieke establishment en haar zogenaamd democratische instanties leidde in vele landen tot een nieuwe zoektocht naar democratie. De massale volksvergaderingen van de Indignados en de Occupybeweging waren een vaak bijna letterlijke uitdrukking van hoe het politieke debat opnieuw op de straatstenen werd gevoerd, in plaats van in de hoge ivoren torens van het parlement. Het CWI kwam in verschillende landen in deze bewegingen tussen met het voorstel om deze nieuwe organisatiestructuren uit te breiden naar de wijken, werkplaatsen, scholen en universiteiten. Ook de nood aan een democratisch verkozen leiding plaatsten wij tegenover de illusies die vaak bestonden in zogenaamde directe democratie, een vorm van democratie die in de realiteit vaak betekende dat na 10u vergaderen enkel diegene met het meeste tijd of vastberadenheid de beslissingen namen.

De rol van jongeren in de meeste bewegingen was groot. Dit was het geval zowel in Tunesië en Egypte als in verschillende protesten en acties in Europa of de VS. Het zijn de jongste lagen van de werkende bevolking, de 99%, die vaak het meest dynamisch zijn om in actie te komen. Enerzijds omdat het hun toekomst is die rechtstreeks wordt afgenomen, anderzijds omdat ze de nederlagen van vroegere bewegingen niet met zich meedragen. Het is dan ook van groot belang dat deze nederlagen niet worden herhaald.

Een van de redenen waarom onder meer mei ’68 niet tot een overwinning leidde, was de beperkte band tussen de radicaliserende jongeren en de bredere lagen van de werkende bevolking die in beweging kwamen. Jongeren kunnen wel protesteren en zelfs internationale bewegingen zoals Occupy starten, maar het is uiteindelijk noodzakelijk dat de 99% zich organiseert. Zowel in Egypte als in Tunesië waren het de strijdbare onafhankelijke vakbonden en het instrument van de algemene staking die de bloedige dictaturen op hun knieën dwongen. Het is daarom belangrijk dat ook hier in België protestacties concrete aanknopingspunten vinden met de rest van de bevolking. Dat kan met eisen voor degelijke werk- en loonsvoorwaarden, betaalbare huisvesting, gratis en degelijk onderwijs,...

Wat de Egyptische en Tunesische revoluties ons ook bijbrachten, was dat de beweging niet mag stoppen na één enkele overwinning. Zolang dezelfde elite de touwtjes in handen blijft houden, heeft iedere hervorming of verwezenlijking een tijdelijk en beperkt karakter. De nieuwe regimes hebben geen enkele verandering gebracht in de moeilijke levensomstandigheden van de bevolking in Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Er moet een concreet alternatief geboden worden op het systeem van vandaag, waarbij verzekerd kan worden dat de 99% ook de controle heeft op het uitvoeren van haar eisen en behoeften.