Naar aanleiding van de val van het bestuur van de SP afdeling Sittard-Geleen (voor de achtste keer in vier jaar tijd!) pleitte Emil Jacobs, buiten SP-lid ook vakbondslid en Offensief-lid, ervoor een linkse en activistische koers in te slaan om zo afdeling vaste grond onder de voeten te geven. Als dank is hij nu voor drie maanden geschorst.

Het begon afgelopen zomer; op 19 juni hoorde we in de kerngroepvergadering als donderslag bij heldere hemel dat het bestuur (toen pas enkele maanden bezig) gevallen was. De teleurstelling, verbazing en verwarring was alom bij de actieve leden. Zonder voorzitter en met nog maar vier gekozen bestuursleden sterk is er met de kerngroep nog een extra vergadering belegd op 25 juni waarin de kerngroep werd gevraagd om het overgebleven bestuur de tijd te geven om met een plan van aanpak te komen na de vakantieperiode, op de kerngroepvergadering van 21 augustus. Deze tijd werd ze gegund. Maar na bijna twee maanden, op die 21e augustus, kwam men niet verder dan het (logischerwijze) uitroepen van een algemene ledenvergadering, en wel op 30 oktober.

Vanaf het begin van dit jaar, toen ik (weer) actief werd voor de afdeling, heb ik gepleit voor meer democratische en transparantere omgangsnormen in de afdeling. Ook na het nieuws dat het bestuur weer gevallen was heb ik deze punten naar voren gebracht waarin een grotere rol toebedicht werd aan de leden. Door de leden actiever te betrekken bij het politieke en organisatorische proces ben je niet alleen democratischer bezig, het zet ook een stabielere basis voor de afdeling doordat meerdere leden nu met meer zaken bezig zijn waardoor je “burn-outs” bij het bestuur voorkomt, iemand die wegvalt beter kunt opvangen en meer activiteiten als afdeling kunt ontplooien. Ook vanuit een socialistisch politiek standpunt is een democratische houding niet alleen logisch, maar broodnodig. Alleen door de leden te betrekken bij het dagelijkse politieke werk school je ze tot actieve kaders die een tegenwicht vormen tegen de vorming van “elites” die persoonlijke belangen boven die van de afdeling stellen. Deze ideeen vonden in eerste instantie vruchtbare aarde, veel leden waren gefrustreerd door de gang van zaken en zochten naar een oplossing.

Op de kerngroepvergadering van 21 augustus werd naast het uitroepen van de ALV ook nog besloten dat er een extra kerngroepvergadering bijeen zou komen om de concept congresstukken te bespreken ter voorbereiding van het landelijk congres op 24 november en om afgevaardigden te kiezen voor de regioconferentie en congres namens de afdeling. De optie van een ledenvergadering werd ook nog besproken maar werd door het interim bestuur onmogelijk geacht gezien de korte termijn om de stukken te bespreken (voor 15 september). Enfin, er was echter geen datum afgesproken wanneer deze kerngroepvergadering zou zijn, dit zou het bestuur “nog wel laten weten”. Bij verdere aandring werd toegezegd dat dit voor 27 augustus naar de kerngroep zou worden gecommuniceerd.

27 augustus kwam en ging, maar geen berichtgeving over welke kerngroepvergadering dan ook. Een dag later stuurde ik hierop een mailtje naar de interim voorzitter met de vraag wanneer deze dan zou zijn. Hierop kwam het antwoord dat deze opeens helemaal niet zou plaatsvinden! Als we als leden ons commentaar kwijt wilden, dan konden we naar de ledenvergaderingen van Heerlen of Roermond, waar we als lid van de afdeling Sittard-Geleen niet eens formeel spreek- of stemrecht hadden! Na wat boze mailtjes van verschillende kerngroepleden besloot ik samen met een ander kerngroeplid om de draad op te pakken en dan maar zelf een kerngroepvergadering bijeen te roepen, zoals was besloten op 21 augustus.

Hier neemt het verhaal een interessante wending. Onze uitnodiging naar de kerngroep was nauwelijks verzonden, of we kregen opeens een bericht van het interimbestuur waarin we uitgenodigt werden voor een ledenvergadering om de congresstukken te bespreken voor vrijdag 14 september! We schrijven nu zaterdag 8 september. Onze verbazing voor deze wispelturige zigzag houding van het bestuur was enorm: nu was het opeens wel mogelijk mogelijk om een ledenvergadering bijeen te roepen, en dan nog wel slechts een week van tevoren? Enfin, we waren blij met deze inkeer en zagen dit als een politieke overwinning: de leden werden immers gehoord!

De avond van die vrijdag de 14e was echter een bizarre, to say the least. Ik kwam binnen en werd meteen apart genomen door de interimvoorzitter en een aspirant bestuurslid. Mij werd een brief in de hand geduwt met de mededeling dat het “een vervelend bericht” zou zijn. En inderdaad, het bestuur (geen interim opeens meer?) had “unaniem” besloten mij voor drie maanden te schorsen. Ik zou het belang van de SP in “ernstige mate” schaden, het werd onacceptabel geacht dat ik “contraproductieve opvattingen” uitte waarover men “veelvuldig” klachten had ontvangen (?) en men concludeerde dat mijn opvattingen “ondermijnend” zijn voor het verdere voortbestaan van de afdeling (sic). Verder werd mij geadviseerd dat, mocht ik mij niet wensen te conformeren aan de werkwijze of het gedachtegoed van de SP, ik maar beter meteen mijn lidmaatschap kon opzeggen.

Verder werd mij die avond volledig het spreekrecht ontnomen zodat ik vragen kon te stellen aan het interim bestuur om zich te verantwoorden voor dit besluit of om deze aantijgingen te onderbouwen. Ook merkte ik dat het bespreken van het congresstuk werd afgeraffeld en hoewel er inhoudelijke opmerkingen werden gemaakt, werden deze niet opgeschreven of bediscussieerd. Een schandelijke vertoning in democratisch opzicht.

Na de ledenvergadering heb ik het interim bestuur gecontacteerd en gevraagd een schriftelijke onderbouwing te geven voor de eerdere brief. Mij is volledig onduidelijk in welk opzicht ik de partij schaadt, ik de afdeling zou ondermijnen of ik me niet conformeer aan het gedachtegoed van de Socialistische Partij. Tot op heden heb ik een dergelijke onderbouwing nog niet ontvangen.

In plaats van open discussie over ideeen en welke koers we moeten inslaan als afdeling, zeker geen overbodige luxe in Sittard-Geleen, wordt er met de knoet gezwaaid als leden het beste voor hebben met de afdeling en initiatief nemen of met suggesties en constructieve kritiek komen. Deze handelswijze heeft niets te maken met socialistische principes en op deze manier zal er in de afdeling Sittard-Geleen nooit wat van de grond komen. Ik ben nu bijna vijf jaar lid van de SP, waarvan bijna de gehele periode ook actief lid, en ik heb door de jaren heen veel goede kaderleden gefrustreerd de partij zien verlaten of inactief zien worden door deze wanpraktijken. Door schade en schande ben ik tot het inzicht gekomen dat de enige gezonde socialistische organisatie er een is die democratisch en open is. Een organisatie met de leden als haar basis. Waarin politieke discussie de norm is, geen periodieke curiositeit. Waar scholing niet alleen bestaat uit powerpointpresentaties, maar juist vooral uit het actief betrekken van de leden in alle politieke en organisatorische zaken. Alleen in zo'n Socialistische Partij kunnen er de kaders gevormd worden voor de strijd voor een menswaardiger, solidairder en gelijkwaardiger Nederland.

Mijn schorsing is geen "voorval", het is een symptoom van een zieke organisatie, een bureaucratische organisatie waarin leden worden gerefereerd als "poppetjes" die "handig" zijn om eens een flyer uit te delen of spandoek vast te houden. Wil je over de politiek meepraten? Dan wordt je keihard afgestraft. Wellicht heeft het interim bestuur toch gelijk: ik sta niet voor een dergelijke organisatie, die wil ik inderdaad graag ondermijnen. Ik sta voor een Socialistische Partij waarin ieder lid politiek gelijkwaardig is en iedereen de verantwoordelijkheid draagt over de organisatorische zaken. Het moet afgelopen zijn met het feit dat slechts 3% van de partij actief is! Ik strijd voor een activistische, linkse en politiek bewuste Socialistische Partij! Ik ben een handtekeningenactie begonnen onder mede-SP'ers om te protesteren tegen deze wanpraktijk. Het punt is namelijk om als lid betrokken te zijn bij de strijd voor een democratische SP, een afwachtende houding aan zijlijn helpt niets hierbij. Niemand komt de perfecte partij u aandragen, daar moet ook ú voor strijden! Dus, strijd u mee?