Al sinds de afschaffing van de dienstplicht, maar met name door de oplopende jeugdwerkloosheid eind jaren '70, kwam de PvdA bij monde van de kamerleden Andre van der Louw en Arie van 't Hek met plannen om, (toen nog met behoud van uitkering) jongeren van 18 t/m 27 jaar verplicht te werk te stellen. Dat heette toen het Jeugdwerkgarantieplan, kortweg JWG.

Vanaf de eerste introductie leidde het JWG tot veel protesten onder vooral de vakbondsjongeren, NVV-jongerencontact en de KWJ (Katholieke Werkende Jeugd), die toen nog met fusiebesprekingen bezig was, om later de Jongerenbeweging met de FNV te vormen.

In 1982 werden stellingen tegen deze "jeugdslavernij" in Gouda op de deur van 2e kamerlid Van 't Hek gespijkerd. Andre van der Louw was inmiddels burgemeester van Rotterdam, maar bleef de plannen koesteren. Door het verzet kwam het niet tot invoering, al werden in de jaren '80, '81 en '82 de jeugdlonen wel keer op keer bevroren. Daarna kwam het akkoord van Wassenaar(1982). De prijscompensatie werd ingeleverd in ruil voor een arbeidstijdverkorting. Enfin, die tijdscompensatie kwam er nauwelijks van en dit verraad werd betaald met drie periodes Lubbers (CDA-Premier 1984-1992).

In 1991 kon de PvdA het uiteindelijk opnieuw proberen om het Jeugdwerkplan, in de vorm van Melkert-banen, aan het brede publiek te tonen. De laatste arbeider in de 2e kamer, Frans Moor, kreeg vanwege zijn protest hiertegen het zwijgverbod opgelegd door de fractie o.l.v. Wim Kok. In veel bedrijven werd bedongen, de Melkert-banenpoolers na gebleken geschiktheid een vaste aanstelling te geven. In Rotterdam werd 2 jaar later zelfs gestaakt bij de RET (Rotterdamse Elektrische Tram: Rotterdams Gemeentelijk Vervoerbedrijf), zodat de VIC'ers (Veiligheid, Informatie, Controle) hun plek konden behouden. Maar tevergeefs, het PvdA-gemeentebestuur (en in feite de gehele politiek) zag het als prima carrousel voor werklozen om werkervaring op te doen.

Nadat de regering Balkenende-3 de wet weer had afgeschaft, omdat het economisch zo voorspoedig ging dat er tekorten op de arbeidsmarkt dreigden te ontstaan, zag de PvdA er toch weer heil in, nu als belangrijk instrument om de 'allochtone jongere' bemiddelbaar voor de arbeidsmarkt te maken. De uitspraak van de Stichting van de Arbeid in 1948 dat vakvolwassen loon vanaf 18 jaar betaald dient te worden, net als de kreet Gelijk Loon Voor Gelijk Werk van de Europese vakbeweging op dit moment, klinkt nog steeds behoorlijk hol.

Dit is een artikel uit onze krant, Offensief-krant nummer 181:

Neem een abonnement voor maar 15 euro!